Πικρές αλήθειες…

Πικρές αλήθειες έχω αρχίσει να ακούω τον τελευταίο καιρό…Ακόμα κι αν δε με αφορούν άμεσα. Πονάει, λέει ο σοφός, η αλήθεια. Μμμμ, μάλλον ναι… Το θέμα είναι γιατί και για πόσο. Και μετά τι; Είναι παλιά συνήθεια να πίνω τον καφέ μου σκέτο και να μου αρέσουν οι μαύρες σοκολάτες. Έτσι προτιμώ και τις αλήθειες μου… Πικρές… Γιατί φαίνεται μέχρι τώρα να είναι και οι πιο γεμάτες. Δύσκολες εξ ορισμού αλλά και όμορφες. Παλιότερα ομολογώ οτι δήλωνα ευθαρσώς πως προτιμώ μερικές φορές ένα όμορφο ψέμα. Συνήθεια κι αυτή αγαπημένη. Από αυτές που δύσκολα γλυτώνεις. Αλλά φαντάζομαι πως μοιάζει με τη ζωή μετά το τσιγάρο: δύσκολα σου λείπει μόλις ανέβεις την πρώτη σκάλα χωρίς να λαχανιάσεις καθόλου… Και λέω φαντάζομαι όχι γιατί δεν ξέρω πως είναι η ζωή μετά την πρώτη αλήθεια αλλά γιατί ακόμα δεν έχω μάθει τη ζωή μετά το τσιγάρο…

Την ομορφιά της αλήθειας φοβάμαι όμως πως την αντιλαμβάνεσαι μετά… Ίσως όπως και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Αλλά μπορείς να την αντιληφθείς αν είσαι έτοιμος. Κι η ομορφιά της ακόμα κι αν δε βρίσκεται στο περιεχόμενο της μπορεί να βρίσκεται στην πρόθεση. Οφείλεις να αισθανθείς όμορφα όταν συναντάς ειλικρινείς συνομιλητές. Ακόμα κι αν η κουβέντα δεν πάει τόσο καλά. Δε θέλει θάρρος η αλήθεια όπως συνήθιζε να έρχεται στ’αυτιά μου παλιότερα. Ούτε για να την αντιμετωπίσεις ούτε για να την προφέρεις… Είναι λίγο υστερόβουλο να κολακεύεις τον εαυτό σου για κάτι που κάνεις για τον ίδιο…Διότι στο τέλος όλων η ομορφιά της βρίσκεται εκεί. Στη δύναμή της να σε βελτιώνει όταν την ακούς και στην ικανοποίηση της ελευθερίας που δίνεις στον εαυτό σου όταν  την προφέρεις…

“Εν θέλω το βασίλειον σου…”

Ξύπνημα…Αργά είναι για πρωί, νωρίς για βράδυ…Πρώτος καφές και τσιγάρο.Πρωτοσέλιδα…Αγαπημένες συνήθειες και τα τρία.Και κακές, τουλάχιστον οι δύο…”Μάχη”, “Κρίση”, “Αναμέτρηση”, “Συντρίμμια”, Χρεωκοπία”, “Ευθύνη”, “Φυγή” κι ένα πολύ καλό…”Θρυαλλίδα” ήταν τα σημερινά μπιχλιμπίδια. Σα χάντρες μπροστά σε γουρλωμένα μάτια ιθαγενών. “Και πού ‘σαι ακόμα…” κουνώντας το κεφάλι και σφίγγοντας τα χείλια. Ήδη ξεμύτισαν τα “Λαός”, “Εντολή”, “Τόπος” και όλα τα σα Θεός με κεφαλαία. Νέο διάστημα ομορφιάς προμηνύθηκε. Τόσο θελκτικό που κόντεψα να ξεχάσω το βραδυνό ραντεβού με τον Αλκίνοο στα Χανιά στην τάφρο. Γλυκιά βραδυά…Ανάλαφρη, να πετάξεις ψηλά. Ένα δεν το είχα ξανακούσει. Και με κέρδισε. Κυπριακό παραδοσιακό, “Του Αη-Γιώρκη”. Ναι αυτό να το γράψω με κεφαλαία. Είχα πει πως ίσως να φέρνει γλύκα αυτός ο Σεπτέμβρης. Μπορεί και να λαθεύω…Αν όχι πάντως διάλεξε πολύ καλό κουβαλητή απόψε…

“Φθινόπωρο στη σκούπα μας…”

Πολλές ευχές για καλό μήνα έχω λάβει και δώσει…
Πρώτο φθινόπωρο τόσο αισιόδοξο…

Όταν έχω εσένα ή Αντί προλόγου…

Όταν έχω εσένα…
Η αιτία και η αφορμή, η ευκαιρία και η δύναμη, ο λόγος και η ψυχή…
Όλα στο συμφραζόμενο…
Ο Σταμάτης στο πιάνο. Κι η βουβή πολιτεία κάτω από το μπαλκόνι…
Νωχελική μπροστά σ’ενα ακόμη Σεπτέμβη. Μια ζωή θυμάμαι το Σεπτέμβρη να μοιάζει πως φέρνει βάσανα. Σαν τον κουραστικό επισκέπτη που πάντα ξέρεις πως θα έρθει και θα σου ανακατώσει την ηρεμία σου. Ενοχλητικός και πείσμων δάσκαλος αυτός ο Σεπτέμβρης. Η μαγκούρα της ζωής πάνω στα κεφάλια όσων συνεχίζουν να αιθεροβατούν χωρίς να έχουν αντιληφθεί την αλλαγή της εποχής. Κακό ξυπνητήρι που δεν κλείνει. Με δυνατή φωνή και πάντα πριν την ώρα του. Δύσκολα τον κάνεις φίλο αν και τον τελευταίο καιρό έχω την εντύπωση οτι αυτός θέλει από πάντα. Σαν παραπονεμένος… Η συγκυρία ευνοϊκή και η καρδιά διαθέσιμη. Λέω να δοκιμάσω. Μπορεί να φέρνει γλύκα αυτός ο Σεπτέμβρης…