Πικρές αλήθειες…

Πικρές αλήθειες έχω αρχίσει να ακούω τον τελευταίο καιρό…Ακόμα κι αν δε με αφορούν άμεσα. Πονάει, λέει ο σοφός, η αλήθεια. Μμμμ, μάλλον ναι… Το θέμα είναι γιατί και για πόσο. Και μετά τι; Είναι παλιά συνήθεια να πίνω τον καφέ μου σκέτο και να μου αρέσουν οι μαύρες σοκολάτες. Έτσι προτιμώ και τις αλήθειες μου… Πικρές… Γιατί φαίνεται μέχρι τώρα να είναι και οι πιο γεμάτες. Δύσκολες εξ ορισμού αλλά και όμορφες. Παλιότερα ομολογώ οτι δήλωνα ευθαρσώς πως προτιμώ μερικές φορές ένα όμορφο ψέμα. Συνήθεια κι αυτή αγαπημένη. Από αυτές που δύσκολα γλυτώνεις. Αλλά φαντάζομαι πως μοιάζει με τη ζωή μετά το τσιγάρο: δύσκολα σου λείπει μόλις ανέβεις την πρώτη σκάλα χωρίς να λαχανιάσεις καθόλου… Και λέω φαντάζομαι όχι γιατί δεν ξέρω πως είναι η ζωή μετά την πρώτη αλήθεια αλλά γιατί ακόμα δεν έχω μάθει τη ζωή μετά το τσιγάρο…

Την ομορφιά της αλήθειας φοβάμαι όμως πως την αντιλαμβάνεσαι μετά… Ίσως όπως και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Αλλά μπορείς να την αντιληφθείς αν είσαι έτοιμος. Κι η ομορφιά της ακόμα κι αν δε βρίσκεται στο περιεχόμενο της μπορεί να βρίσκεται στην πρόθεση. Οφείλεις να αισθανθείς όμορφα όταν συναντάς ειλικρινείς συνομιλητές. Ακόμα κι αν η κουβέντα δεν πάει τόσο καλά. Δε θέλει θάρρος η αλήθεια όπως συνήθιζε να έρχεται στ’αυτιά μου παλιότερα. Ούτε για να την αντιμετωπίσεις ούτε για να την προφέρεις… Είναι λίγο υστερόβουλο να κολακεύεις τον εαυτό σου για κάτι που κάνεις για τον ίδιο…Διότι στο τέλος όλων η ομορφιά της βρίσκεται εκεί. Στη δύναμή της να σε βελτιώνει όταν την ακούς και στην ικανοποίηση της ελευθερίας που δίνεις στον εαυτό σου όταν  την προφέρεις…